نماد اعتماد الکترونیکی

ایمپلنت های دندانی و نرخ بالای موفقیت

تاریخ انتشار: 97/07/02
(1 رای)

تیمی از محققان برزیلی به آنالیز موفقیت­های طولانی­ مدت کاشت دندان در بیمارانی پرداختند که مبتلا به سرطان سر و گردن بوده ­اند و با دوز کلی حداقل یعنی 50 Gy بین سال­های 1995 و 2010 تحت پرتودرمانی قرارگرفته ­­اند. آن­ها بعلاوه فاکتورهایی را مورد آنالیز قراردادند که بر موفقیت ایمپلنت دندان در این بیماران بصورت بالقوه اثر دارد.

در این مطالعه 35 بیمار با 169 ایمپلنت دندانی حضور داشتند. داده ­ها بر اساس مشخصات آماری، نوع تومور، پرتودرمانی، جایگاه ایمپلنت، ابعاد ایمپلنت و درمان HBOT (پانوشت 1) از گزارش­های پزشکی و آنالیزها بدست­ آمد و بقای ایمپلنت با استفاده از منحنی بقای Kaplan-Meier تخمین زده ­شد.

هفتاد و نه ایمپلنت­ در فک ماکسیلا (آرواره­ ی بالایی) و 90 مورد در مندیبل یا آرواره­ ی پایینی جای­گذاشته شده ­بودند. دوره­ ی فلوآپ متوسط پس از کارگذاری ایمپلنت برابر با 7.4 سال (دارای گستره­ ی 0.3 الی 14.7 سال) و نرخ بقای کلی 5 ساله برای تمامی بیماران برابر با 92.9 درصد بود.

جنسیت (P < 0.001) و روش انجام پرتودرمانی (P = 0.005) از نظر آماری اثر معنی­ داری بر بقای ایمپلنت داشت. سن، زمان کاشت ایمپلنت پس از پرتودرماین، برند و ابعاد ایمپلنت و نیز HBOT از نظر آماری اثری بر بقای ایمپلنت نداشتند.

نتیجه­ ی این مطالعه به قرار زیر است: ایمپلنت­های دندانی از نوع osseointegrated (پانوشت دو) بطور موفقیت­ آمیزی سبب بازتوانی بیماران مبتلا به سرطان سر و گردنی شد که سابقه ­ی پرتودرمانی داشته­ اند. بعلاوه فاکتورهای احتمال خطری همچون جنسیت و طریقه­ ی پرتودرمانی بر بقای ایمپلنت اثر دارد.

این مطالعه با عنوان "موفقیت بلندمدت ایمپلنت­ های دندانی در بیماران مبتلا به سرطان سر و گردن پس از انجام پرتودرمانی" در ژورنال Oral and Maxillofacial Surgery به چاپ رسیده­ است.

 

[1] hyperbaric oxygen therapy

[2]تلفیق­ شده با استخوان فک

نظرات کاربران
(0)
هیچ دیدگاهی وجود ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
*
*