نماد اعتماد الکترونیکی

عوارض ایمپلنت دندانی

تاریخ انتشار: 97/04/06
نمایش: 31
(0 رای)

عوارض ایمپلنت دندانی

پیش از این‌که ساختمانی ساخته شود، زمین مورد بررسی قرار می‌‌گیرد و بر طبق طراحی مناسب جایگاه ساخت و ساز کار به تدریج جلو می‌رود. بهمین‌صورت هم دندان‌پزشک باید جایگاه ایمپلنت دندان را مورد بررسی قراردهد، که آیا این جایگاه برای جایگذاری تک دندان است یا بازسازی کل آرک.

پارامترهای معینی وجود دارد که باید جراح برای اطمینان از موفقیت آن را دنبال نماید. تقریباً تمامی اصول جراحی در یک جایگذاری موفق ایمپلنت‌های دندانی به داشتن استخوان مناسب در اطراف ایمپلنت دندان و نیز بافت کراتینه (شاخی)‌شده‌ی کافی باز می‌گردد. در حالتی که استخوان و بافت نرم به میزان کافی در اطراف ایمپلنت دندان وجود دارد، احتمال موفقیت طولانی‌مدت بالا می‌رود.

داشتن بافت نرم و استخوان به اندازه‌ی کافی بطور مستقیم به طراحی درمانی مناسب در پیش از جایگذاری ایمپلنت ارتباط پیدا می‌کند. با استفاده از اسکن‌های CBCT و اندازه‌گیری بافت نرم، مهندسان طراحی ایمپلنت جایگاه مورد نظر را مورد بررسی قرار می‌دهند. این جمله صورت دیگری از همان عبارت ابتدایی است که سخن را با آن آغاز نمودیم.

در صورتی‌که دندان نیاز است که برداشته‌شود، متخصص مربوطه ابتدا باید لزوم پیوند استخوان را مورد توجه قراردهد (خواه در حین جایگذاری خواه پیش از آن). اگر قرار نیست دندان برداشته‌شود، می‌توان از CBCT برای تعیین آناتومی موجود استفاده‌نمود.

داشتن استخوان کافی در اطراف ایمپلنت دندان بعلاوه محتاج آنست که فضای مناسبی هم بین ایمپلنت‌های دندانی و / یا دندان‌ها وجود داشته‌باشد. به ویژه این مطلب درباره‌ی ایمپلنت‌های نزدیک صادق است که باید دست‌کم 3.0 میلی‌متر استخوان بین ایمپلنت‌ها وجود داشته‌باشد. این امر نیازمند برنامه‌ریزی (با استفاده از دستورالعمل یا اجرای بدون دستورالعمل و به تشخیص خود پزشک) است. بعلاوه مهندسی بافت نرم در اطراف جایگاه ایمپلنت نیازمند ارزیابی و اجرای روش درمانی‌ای است که بعد از حصول از بافت کراتینه‌ی کافی اتخاد شده‌است. اگر بافت نرم به اندازه‌ی کافی نباید، می‌توان پیش از کارگذاری ایمپلنت یا در حین آن از پیوند استخوان استفاده‌نمود.

با اجرای دستورالعمل‌های موجود برای جایگذاری صحیح و مراحل عمل‌جراحی می‌توان از بروز عوارض پروستتیک در سال‌های بعد جلوگیری نمود. بهترین روش برای جلوگیری از پس‌رفت لثه بر روی سطح ایمپلنت‌های دندانی همانا اطمینان از کافی‌بودن استخوان و بافت نرم کافی در آن قسمت‌ است. دیگر عارضه‌ی پروستتیکی که ممکن است ناشی از برنامه‌ریزی ضعیف باشد، همانا کافی‌ نبودن ارتفاع پروستتیک است. از طریق آلوئولوپلاستی(فراهم‌نمودن مقدار صحیح فضای پروستتیک) می‌توان از مشکلات ناشی از ارتفاع پروتز اجتناب نمود.

می‌توان از طریق برنامه‌ریزی مناسب و پایبندی به اصول مربوط به وضعیت عروقی و بافت نرم از بروز عوارض ایمپلنت پیشگیری نمود. ساخت اساس و پایه‌ی مناسب سبب خواهد شد تا نتیجه‌ی نهایی بهتر از آب دربیاید و برای مدت طولانی‌تری دوام یابد.

در این باره، دکتر Randolph R. Resnik یکی از اعضای هیئت مشاوره‌ی Implants Today، مقاله‌ی عالی‌ای با رویکرد عوارض ناشی از شل‌شدگی پیچ در ایمپلنت ارائه نموده‌است. بعلاوه در این بخش دکتر Steven Rasner هم دومین مجموعه‌ی 2 بخشی راجع به تکنیک‌های دندان‌کشی را ارائه نموده‌است. ارائه‌ی مثال‌های مناسب درباره‌ی چگونگی اجرای مراحل اولیه در ایمپلنت از اهمیت به سزایی برخوردار است.

 

نظرات کاربران
(0)
هیچ دیدگاهی وجود ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
*
*

شاخه‌ها


پیگیری سفارشات شما

ساماندهی فروشگاه های اینترنتی

logo-samandehi