نماد اعتماد الکترونیکی

رویکرد جدید برای باززایی بافت مشابه با پالپ دندان

تاریخ انتشار: 97/02/23
(1 رای)

رویکرد جدید برای باززایی بافت مشابه با پالپ دندان

زمانی که دندان آسیب می‌بیند یا بر اثر تروما یا پوسیدگی شدید، بافت‌های زنده‌ای که شامل پالپ درونی حساس است، کم‌کم در معرض قرار می‌گیرند و از همین‌رو در برابر باکتری‌های مضر آسیب‌پذیر خواهندشد. در زمان بروز عفونت، چند گزینه‌ی درمانی – کشیدن دندان یا روت‌کانال‌های اولیه – وجود دارد که علائم دردناک را تسکین می‌دهد.

محققان در دانشکده‌ی دندانپزشکی دانشگاه Tufts (TUSDM) امروزه نشان داده‌اند که با استفاده از بیوماتریال مبتنی بر کلاژن و تحویل سلول‌های بنیادی به درون دندان آسیب‌دیده می‌توان بافت‌های شبه پالپ دندانی را در مدل‌های جانوری آزمایشگاهی از نو باززایی نمود. این مطالعه که بصورت آنلاین در ژورنال تحقیقات دندان‌پزشکی در تاریخ پانزدهم دسامبر منتشرگردید حاکی از پتانسیل این رویکرد بعنوان بخشی از استراتژی بازگردانی عملکرد دندان طبیعی است.

محقق ارشد دکتر Pamela Yelick و نیز مدیر بخش ژنتیک مولکولی و جمجمه‌شناسی چنین می‌گوید: "درمان اندودنتیک مانند روت کانال به ویژه کشتن دندانی به شمار می‌آید که زمانی زنده بوده‌است. این دندان به مرور خشک می‌شود و با تبدیل شدن به جسمی شکننده، احتمال ترک‌برداشتن آن زیاد است. در نهایت هم باید با پروتز جایگزین گردد. یافته‌های ما در تأیید پتانسیل رویکرد جایگزین برای درمان اندودنتیک است که هدف بازسازی دندان آسیب‌دیده به نحوری است که همچنان زنده باقی بماند و عملکرد آن همانند هر دندان طبیعی دیگری باشد".

Yelick و همکارانش به بررسی ایمنی و راندمان ژلاتین متاکریلات (GelMA) – هیدروژل ارزان بدست‌آمده از کلاژنی که بصورت طبیعی وجود دارد – بعنوان اسکافولدی برای پشتیبانی از رشد بافت پالپ جدید دندان پرداخته‌اند. با استفاده از GelMA، تیم مذکور مخلوطی از سلول‌های بنیادی پالپ دندان انسان (که از دندان عقل کشیده شده بدست آمده بود) و سلول‌های اندوتلیال (که رشد سلول را تسریع می‌کند) را کپسوله‌کردند. تحویل این مخلوط به ریشه‌ی ایزوله‌شده‌ای انجام‌شد که پیشتر آسیب‌دیده بودند و از بیماران بعنوان بخشی از درمان بالینی نامرتبط گرفته‌ و جهت زنده‌ نگه‌داشتن بافت استرلیزه شده‌بود. ریشه سپس کاشته و در مدل جانوری جونده به مدت بالغ بر 8 هفته رشد داده‌شد.

محققان پس از گذشت دو هفته، در درون ریشه‌های دندانی‌ای که زمانی خالی بودند، بافتی مشابه با پالپ مشاهده کردند. رشد افزایش‌یافته‌ی سلول و تشکیل عروق خونی پس از چهار هفته اتفاق افتاد. در مارک 8 هفته‌ای، بافت شبه پالپ کل فضای پالپ دندان را پر کرد و با عروق خونی بسیار منظمی تکمیل شد که دارای گلبول قرمزند. بعلاوه این تیم شاهد تشکیل امتدادهای سلولی و چسبندگی قوی به عاج دندان(یعنی بافت سخت و استخوانی‌ای که جسم دندان را تشکیل می‌دهد) بودند. هیچ‌گونه التهابی در جایگاه کاشت مشاهده نگردید و هیچ گونه سلول التهابی‌ای هم درون ریشه‌های دندانی کاشته‌شده دیده نشد. از همین‌رو زیست‌سازگاری GelMA مورد تأیید قرارگرفت.

آزمایش‌های کنترلی که شامل ریشه‌های دندانی خالی یا ریشه‌های دندانی‌ای با تنها GelMA و بدون هیچ سلول کپسوله‌ای است، حاکی از رشد بسیار کمتر (معنی‌دار)، تشکیل عروق خونی نامنظم و اتصال ضعیف یا عدم وجود هر گونه اتصال عاج بود.

نتایج در تأیید آنست که سلول‌های بنیادی دندان انسان که با GelMA کپسوله شده‌است، به همراه سلول‌های اندوتلیال سیاهرگ نافی استراتژی نویدبخشی در بازگردانی عملکرد طبیعی دندان می‌باشد. با این وجود متذکر شده‌اند که مطالعه‌ی کنونی محدود به ریشه‌های جزئی دندان است و تشکیل عصب در بافت پالپ بازسازی‌شده مورد بررسی قرارنگرفته‌است. از همین‌رو محققان مذکور بر لزوم مطالعات بیشتر در زمینه‌ی ایمنی و راندمان بر روی مدل‌های جانوری بزرگ‌تر در پیش از مدنظرقراردادن این روش بعنوان کارآزمایی بالینی تأکید دارند.

Yelick که عضو برنامه‌های درمان آزمایشگاهی و فارماکولوژی؛ ژنتیکی، زیست‌شناسی سلولی مولکولی و تکوینی در Sackler School of Graduate Biomedical Sciences متعلق به Tufts هم هست، گفته‌است: "بخش زیادی از کار همچنان انجام نشده‌است، اما اگر بتوانیم آن را بسط دهیم و یافته‌های‌مان را در مدل‌های دیگر آزمایشگاهی به تأیید برسانیم، این رویکرد می‌تواند در آینده به روش درمانی بالینی‌ای مبدل گردد. کار ما در مراحل اولیه است ولی از این نظر که روزی بازسازی دندان خود بیمار هم جزو گزینه‌های درمانی قراربگیرد، امری هیجان‌انگیز به شمار می‌آید".

نظرات کاربران
(0)
هیچ دیدگاهی وجود ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
*
*